Po pierwsze: Minolta A2 zagościła w domu, po którą warto było jechać do Barlinka, niby tylko dwie godziny w jedną i dwie w drugą stronę. Do obłaskawienia i oswojenia z każdej strony. (Zupełnie na marginesie, miejscowy sklep sieci Netto mieści się w czymś co wydaje się być skrzyżowaniem pałacyku z małą manufakturą włókienniczą).

Po drugie: ząb, tak zwany mądrości, na razie, po walce o przyjście na świat, nie zamierza podzielić losu braciszka młodszego, zmarłego w tragicznych okolicznościach, można powiedzieć wyaborcjonowanego, kilka lat temu.

Po trzecie: czas znaczony regularną porą lunchtime’u. Nowe a jakby od zawsze powszednie, znajome i mało zadziwiające.

Chyba nie ma sensu, żebym szukał koncepcji na, przepraszam za brzydkie wyrażenie, wykazanie korelacji pomiędzy tymi punktami. Trend w dobrej ćwiartce skali co pozwala dość smacznie zamlaskać przed snem.

Czytam ostatnio gdzieniegdzie wtórne użycia słowotwórstw kiedyś już wymyślonych. Taka zabawa.

Rozwalanie tak zwanego systemu, czasami coraz bardziej przybiera formy sporego dylematu: z czego się śmiać. Oto bowiem na pobliskim kolejowym przejściu granicznym policja wyłuskała z pociągu grupkę tzw. alterglobalistów, przy okazji rekwirując u jednej z osób słoik, który wedle organów ścigania mógł posłużyć za niebezpieczne narzędzie (jako np. pojemnik na koktajl Mołotowa), wg zatrzymanej natomiast, zamierzała w niej podczas wycieczki przygotować tzw. zupkę chińską.

No już pal licho daleko posunięta ostrożność organów ścigania wraz z dość mętnym tłumaczeniem oponentki. Tylko dlaczego, do cholery, alterglobaliści wspierają międzynarodowe konsorcja produkujące zupy instant (a zwłaszcza chińskie)? Które zapewne w dodatku wyzyskiwaczami są i nie tylko?