Kawałek po kawałku, coraz wyżej i śmielej. Nie napiszę, że dzień po dniu bo ludzie, ekhem, w naszym wieku, nie wytrzymują niemal dwóch tygodni stale do góry day-by-day.

Na balkonie z widokiem na Gerlach, Sławkowski i Łomnicę patrzymy na teatr pogody jaki rozpościera się nad Tatrami. Najpierw trawers na zachód i pierwsze lekko podgórę, potem trawers na wschód i chatka króla tatrzańskich tragarzy.

Zaczynamy się przyzwyczajać do tego, że dzień zaczyna się wcześniej a wieczór na niebie i ten od godzin otwarcia zaskakuje nas zaraz po zejściu.

Pierwsza stromizna i pierwsze dwa’ka Promyczka: okazuje się, że droga w dół nie jest taka straszna jak zdawała się być pod górę a to coś spomiędzy turni wzywa i każe wstawać rano o porze uznawanej przez średnią statystyczną urlopową, za łagodnie mówiąc, nienormalną.

Wyżej i coraz więcej powietrza dookoła. Szaleństwo atmosferyczne robi wyjątek i na najżmudniejszy ze szczytów idziemy w upał i skwar – jakkolwiek daleki jestem od werterycznych natchnień to tego dnia, chmury po prostu rozstępują się przed nami.

Po takich setach najzwyczajniej w świecie się obijamy.

Promyczek śmieje się, że na ‘kamieniach ostrych jak brzytwy’, zdała ostatni, post factum, egzamin na żonę.

Myślę, że następny sezon to będzie nasze wspólne pierwsze trzy’ka

A tak zupełnie na marginesie: jak anegdoty przestaną się bić w mojej głowie to postaram się co lżejsze kawałki spisać. Od tego przecież jest blog, nie?