Nie wiem dlaczego obudziłem się o tak poronionej, jak na niedzielę, godzinie 6:00. Wczesny spacer po bułeczki (i mozarellę z pomidorami i śledzikiem). W powietrzu północny wiatr i nagła chęć, żeby pocisnąć nad morze. O tyle to akurat dziwne bo ja i morze to raczej dwie wykluczające się, przynajmniej do tej pory, sprawy.

Lubię jednak spontaniczne pomysły i razem z Promyczkiem, około południa, wspólnie zafascynowani klimatem, ochrzciliśmy Międzyzdroje dalekim przedmieściem Szczecina.

Koncentracja na metr kwadratowy gastronomii nadmorskiej wywarła na mnie takie wrażenie, że skusiłem się, po raz pierwszy w życiu, na tzw. obowiązkową rybkę w smażalni o wdzięcznej (i dźwięcznej) nazwie: Bar Koncertowa. Normalnie, w każdej innej sytuacji, szedłbym w zaparte – jednak tym razem muszę przyznać bez ogródek, jakkolwiek to może wydawać się infantylne, że danie takie jest po prostu pyszne.

Na marginesie, choć margines ten czasami szerszy, czasami węższy i bardzo piaszczysty, smażą się i przechadzają ciała. Żona jednak, mogę powiedzieć, kontenta jest, bowiem nie za bardzo było czym się, tak szczerzej, zafascynować (jeżeli czytają to jakieś feministki to czytaj: uślinić). Uderza, nawet w wieku powszechnie uważanym za atrakcyjny, jakaś globalna niezgrabność – a co do tego nawet to z Promyczkiem jesteśmy zgodni, że jest to jakieś dziwne.

Fascynujący jest dla mnie (i obcy) ten świat smażalni, salonów z automatami do gry z napierającym techno niemal na maxa, tłumów leżących plackiem na tym kawałku piasku w tajemniczym dla mnie celu, rodzin konsumujących rurki z kremem zagryzanych kiełbasą z rusztu (i dlaczego ktoś zastawia swój telefon na potrzeby znanej gry w trzy kubki???), niemieckich wycieczek i staruszków wymieniających doświadczenia na temat dyskopatii.

Czuję się jak zrelaksowany ufoludek po wizycie na innej planecie

Zapach smażonej ryby, olejków do opalania i skwaru zapadł mi pozytywnie w pamięci.