Chochlik plącze się bez sensu po barze i próbuje mi zajrzeć do kubka z kawą. Widać, że jest niespokojny.

– Te zapuść Billie Jean, The Bates’ów.
– Sam se zapuść – odpowiadam bo nie chce mi się ruszać ze stołka.

Chochlik natęża się, robiąc zeza skrzyżowanego z wytrzeszczem i przełącza na odległość playlistę z losowym odtwarzaniem któryś raz z rzędu na swój ulubiony energetyczny cover.

– Musisz majstrować znowu przy rzeczywistości? – nie jestem w stanie dzisiejszego poranka tego przemilczeć.
– Teee… – wytrzeszcz towarzyszy bardziej lewemu ślepiu – ja nic nie robię.
– Taaa… – patrzę na niego ironicznie ale chce mi się z nim spierać – chodź idziemy na zakupy, trzeba coś na obiad zrobić i zdążyć zanim przyjdzie Weronika.
– Kupimy browara? – szkaradztwo wyraźnie się ożywia.
– Obiecaliśmy wczoraj, że nie pijemy w sobotę, bo inaczej byśmy nie wypili tych dwóch ostatnich.

Chochlik próbuje zaoponować ale widząc moje zdecydowanie, zdaje się, że daję za wygraną, co już powinno to wzbudzić moje podejrzenia.

Trochę mnie też dziwi, że pomaga mi potem przy gotowaniu – dopiero Słonko przy obiedzie naświetla mi intencje potwora: przesoliła cholera jedna kiełbaski i to bez użycia soli.

Siedzi pod łóżkiem od obiadu, łypie oczyskami tylko i boi się wyjść paskuda do teraz. I dobrze.