Nawiązując jeszcze do poprzedniej notki i wątku felietonu-bubla w poczytnej gazecie Wprost, najbardziej rozbawiającą rzeczą dla mnie (przez łzy) jest przytomność tudzież refleks onego felietonisty.

W tym miejscu miałem zamamlać jak czerstwy staruch i na wskutek tego oberwać w łeb od koleżanki-małżonki, linkując swoją notkę z grudnia 2000 ale po grubszym zastanowieniu się w przerwie na fajkę, stwierdziłem, że trzeba odstawić tematy profetyczne z przełomu milenijnego na bardziej wspominkowe (czytaj: autoironiczne) okazje.

Komu się chce to niech grzebie w prehistorii archiwum miesięcznego, chociaż wątpię czy ktokolwiek tam zagląda w celach innych niż przemożna chęć zobaczenia potwora z Loch Ness.

I to by było na tyle o moim stosunku do felietonowania o blogach.

Obiecuję sobie ponowny dłuższy urlop od pisania o pisaniu.