Trochę tego było dużo i niedużo.
Pierwsze Święta wyjazdowe w moim życiu przyniosły ze sobą transport pozytywnych wrażeń.
Wigilia okazała się być tak dalece przystępna, może nieco odmienna ale i naturalna jak to tylko możliwe – a nawet po 22.00 można znaleźć jakiś mały bar. Niekoniecznie zaciszny bo oderwanie się od stołu i mały spacer w stronę regeneracyjnego piwa jest dosyć popularną rozrywką, pubik osiedlowy dość prędko wypełnił się spragnionymi wędrowcami.
Wyszedłem z przyszłym teściem na tzw. poważny spacer, porozmawiać o planach zalegalizowania związku latem przyszłego roku. Generalnie (chyba) wprawiłem przyszłych teściów w umiarkowane zadowolenie z tego faktu.
PKP popsuło w powrotnej drodze lokomotywę i wymarzone osiem godzin powrotnych zamieniło się w ponad dziesięć. To prawda, nie wszystko można chcieć od razu.
Okazało się, że nasza choinka nie przewróciła się. Co więcej w mieszkaniu nie unosi się wszechobecna woń (nie wiem czy to dobre słowo) psiej kupy z pobliskiej zarośniętej piaskownicy, skąd podebrałem trochę materiału coby drzewko w wiaderku ustabilizować.
A i z różnych względów cieszę się, że Sieć w końcu trafiła pod naszą strzechę.