Zapisana kartka: „Siedzę w Pradze bez pieniędzy na Vaclavskim Namesti i myślę o całym świecie bo nic innego nie przychodzi mi do głowy, jak zacznę myśleć o czymś innym to bezsensownie zacznę myśleć jak dojechać do domu.”

Mgliście i deszczowo się zrobiło. Dostrzegam coś niezwykle ważnego w morze wzorków firanki i nie mogę się od tego oderwać. Dziwne przeczucie wielu sytuacji w kilku miejscach i w różnym czasie. Między linijkami blogowiska przemyka pewna nie do końca czytelna treść flashback’a. Jeszcze raz patrzę za okno i lekko się uśmiecham.

To nie ego jest spuchnięte – to świat zapomniał o kilku podstawowych prawach.

(Nie tylko) na czystym niebie jasny jest lot sokoła.