Każda noc jest obietnicą poranka
Tak patrzę na te szeregi zniczy wirtualiska. Faktem jest, że o większości postaci życia za życia nie pamiętamy tak jak kiedy odchodzą, ponieważ tylko brak oznacza potrzebę.
Nie opuszcza mnie wrażenie, że pomimo przesytu informacji (ktoś mógłby powiedzieć, że zakrawało to na show) media tym razem stanęły na wysokości zadania, nie spłyciły tego do kolejnego dręczonego newsa.
Nie mogę natomiast nadziwić się histerycznym reakcjom młodszych i starszych którzy w nagłym amoku neodewocji obnoszą się ze swoją, jak twierdzą, miłością od kołyski do Papieża.
Tak jak napisałem na _edit, na pewno skończyła się jakaś epoka, epoka pewnych globalnych zmian której Papież był jednym z największych jeżeli nie największym animatorem.
Jak wielki nie byłby smutek po Nim warto jedno pamiętać, że każda noc jest obietnicą poranka.
A wszystko jest Zmianą.
Trackbacki/pingbacki
Komentarze
Skomentuj
Musisz być zalogowany żeby móc skomentować ten wpis.
Noc zpada , a ja sobie stawiam zadani, jednak nadchodzi dzień, który się kończy szybko i pozostaje żal…poraz kolejny nie wykonałam…Papeż to zrobił, co chciał.
O mediach.Jest coś takiego co mną wstrząsnęło. Dzieje się czasem tak, że na długo przedtem zanim ktoś umrze, ktoś inny całkiem fizycznie przygotowuje się do pogrzebu. Do podobnych zachowań czuję obrzydzenie.A TV… na wszystkich kanalach gotowe krotkie filmy, plansze…Wieczne rozmowy, a kiedy zabraknie tematow rozmawiajmy o niczym ale zwiazanym z Nim. Minely 3 godziny 15 minut od smierci Papieza – co pan mysli na ten temat? – pytanie autentyczne – tvn. Czulam niesmak ktory rosl, i nie potrafilam odejsc od tv.Trzeba bylo ciszy, a bylo ciagle mietolenie ozorami.Ale moze… trzeba bylo po prostu wylaczyc.
a tak poza tym to bardzo podoba mi sie zdjecie… chyba zaniedbalam blogowe wedrowki…
czyli chyba dobrze, że od tv polskiej jestem odcięty, heh…we wirtualisku (onet, wp) to znośnie wygląda, gorzej z cyberludem – cały czas jakieś łańcuszki, akcje, itepe
a nie jest trochę przepalone? ;)
Medialnie osaczona, wyszłam z domu, dotknąć tego co się wydarzyło. Wiesz, sam na sam, bez komentatorów w studio. I trafiłam do kościoła z potrzeby kontaktu z Wysokim. Z powodu przez roczystości Wojtyły. Remont świadomości. Wymiar duchowy, bez potrzeby manifestacji i analiz socjologiczno- polityczno-religijnych. Zupełnie nie ma we mnie żalu. Jest to co na witrażu. Zostawiam gazety na potem.
a odejście nie musi oznaczać końca…
myślę, że kwestia odbioru… nie wiem czemu oceniasz skoro nie możesz mieć całkowitej pewności co do ich faktycznych uczuć… są ludzie bardzo wrażliwi, o słabym charakterze – oni naprawdę przeżywają… jak odróżniasz takich od tych, o których napisałeś…? bo ja z tym mam problem. równie dobrze możesz mnie zaliczyć do drugiej grupy (choc jakoś nie uważam, że przeżywam – składam hołd po prostu – na swój sposób) co obraziłoby mnie i moje uczucia. to dobrze, że jesteś zdystansowany – jeśli w istocie jesteś, ale… nie wszyscy tacy są. bądź tolerancyjny.
nie „zaliczam Cię do grupy”, piszę o zjawisku zbiorowym gdzie dla przykładu moderatorzy różnych forów usilnie acz bezskutecznie proszą o zachowanie umiaru…szanuję (nawet w ilościach dotąd niewyobrażalnych) elegie – nawet jeżeli są wyrażeniem uczuć w prostej formie…wydaje mi się, że dzieje się wbrew Jego woli, wbrew naukom pokory, o czym dobrze pisze Tanya: http://u-live-once.blog.onet.pl/2,ID20550517,index.html „Jeśli Murzyn zostanie papieżem, moja ciotka zmieni wiarę.”Mam wrażenie, że w całym tym zgiełku uroczystości i kolejek (wczoraj wyłączyłem tv … jednak) już dawno zginął duch…Chyba, że masz inne zdanie – zapraszam do polemiki.
p.s. dystans mam :) z tolerancją jest gorzej, przyznaje się…
tak, w porządku – zgadzam się. być może źle zrozumiałam Twoje intencje. mnie nie przeszkadza, kiedy ktoś rozpacza, krzyczy, itd. – chociaż nie rozumiem takiego podejścia do sprawy. ja sama napisałam to, co podpowiedziało mi serce. chciałam, aby inni to wiedzieli. jest przykro, ale to nie jest koniec świata – życie toczy się dalej. Ojciec Święty był i nadal jest dla mnie autorytetem w dziedzinie postępowania z ludźmi i cieszę się, że mogłam uczyć się od Niego osobiście. ale rzeczywiście – masz rację, niektórzy nagle zapałali miłością… chociaż… może zdali sobie sprawę, że utracili ważną cząstkę bezpowrotnie? sam napewno wiesz, że nie docenia się wielu rzeczy dopóki ich nie stracimy… jeśli chodzi o tv… wydaje mi się, że to również zależy od odbioru – dla mnie wszystkie bloki poświęcone życiu Ojca Świętego są po prostu zbiorem informacji, który przypomina Jego jako człowieka. ciekawostki z życia, dzieciństwa itd. nie mam nic przeciwko, ale szczerze powiedziawszy nie do końca mi się to podoba – ludzie gonią za sensacją – chcą wiedzieć wszystko, ale… tu chyba cenne powinno być to, co papież miał nam do przekazania, a nie to z kim grał w piłkę kiedy był mały. o spekulacjach na temat pochówku już nie wspomnę. wydaje mi się, że ludzie bardziej przywiązali się do Jego żartów niż do rzeczy ważnych, które chciał przekazać. a to nie jest zbyt dobra wiadomość. tak, cytat z bloga, do którego podajesz linkę, wstrząsnął mną… tak samo jak to, kiedy ludzie mówią, że już nikt nie będzie w stanie zastąpić Papieża i żadnego już nie będą kochać tak jak tego. zrodził siękult jednostki i jeśli to potrwa długo to osoba Papieża zacznie wyprzedzać to, co naprawdę powinno się liczyć i co króluje w naszej wierze. i zgubiłam wątek… to może poprzestanę na tym na razie. :-)
A On jest teraz w swoim prawdziwym domu. Wreszcie tam dotarł. Tutaj Go już nie zauważymy i nie usłyszymy, ale czuć będziemy do końca. asking.blog.onet.pl
„To nie prawda, że życie się kończy: Życie się zmienia” Jan Paweł II
Owocem ciszy jest modlitwa. Owocem modlitwy jest wiara. Owocem wiary jest miłość. Owocem miłości jest służba. Owocem służby jest pokój. Matka Teresa z Kalkuty…a więc pomódlmy się w ciszy o pokój na tym świecie..i za Ojca Świętego….zapraszam na http://www.nnajk.blog.onet.pl…zachęcam do przeczytania notki pt: „Qvo Vadis”
po tym wszystkim czego się nasłuchałam, naoglądałam przez ostatnie dni przychodzi mi na myśl tylko jedno zdanie: „a czy ty pokazałeś już wszystkim na około, że uczciłeś papieża?” Troche w sumie przykre, że robią z tego takie show…
W sumie z mediami no nie wiem…choc ja im tak czy owak nie daje wiary…A emocjonalnsoc braku JPII nadmierna ale to zrozumiałe już za zycia poczęsci zrobilismy z niego maskotkę…wciąż z uporem powtarzam i mocno w to wierze Bóg poradzi sobie ze swiatem i bez Jana Pawła II…a smutek? chyba nikt tak jak On nie mogl byc spokojny gdy odchodzilteatrmonochromatyczny.blog.onet.pl
a jest?:D
masz cholerną racje.. kazdy teraz chodzi i cytuje encykliki a malo kto naprawde przeczytal jakas jego ksiazke.. smutne to
ta, „narodowa emfaza”, heh, zgadza się
no troszeczkę ;D
… a ja sie z Tobą zgodzę …. dobrze powiedziane neodewotyzm…zastanawia mnie jedno…czy jesli uplynie czas spory to czy caly ten symbolizm nie runie jak malutkie kosteczki domina…i czy wtedy ten wielki poruszony tłum który tak wylewnie pokazuje swoja milosc bedzie choć w połowie tak ogromny… obecne „zjawisko” przypomina mi troche wielki zryw który towarzyszy co roku WOŚP… raz do roku okazuje sie ze wszyscy moga przeznaczyc mala czesc swoich dochodów dla potrzebujących … a gdy emocje opadną 2/3 zaszywa sie w swoim egoizmie, alturistycznie zakładajac ze spelnili dobry uczynek i tym samym moga dalej myslec o sobie.moze wiekszosc z nas?z nich? nie zdaje sobie sprawy ze świetym nie zostaje sie w momencie zapalenia swieczki pod pomnikiem… a winy, kłamstwa i przekłamania których dokonujemy co dzien nie odejda w jedna chwile w nie pamięć… dzis wiem ze gdy rozmyslam o śmierci i nietrwalosci nadaje sens swojemu życiu…pozdrawiam
Witaj :)) Super blogasek i notecki :D:D Jak chcesz wpadnij do mnie http://www.dodar-virgin.blog.onet.pl naprawde warto ;) !!
…kurcze, że ja dopiero teraz zajrzałem na stronę główną… trudno trzymając dystans nie stracić tolerancji. trudno nie trzymając dystansu nie stracić głowy. niepewnie i nietrwale ale utrzymuje dystans. odskakuje przy próbie wciągnięcia mnie w tłum. niezmiennie.
…się wtrące między gościa a gospodarza, jako, że piewrszą znam stosunkowo długo a drugiego chyba polubiłem za zwięzły i klarowny przekaz: niech sobie TV i inne media (w tym mój koncern) tłuką sztuczny żal, zmieniają całą ramówkę niecierpliwie wyczekując powrotu do rutyny. Programy i newsy, owszem byłyby ciekawe gdybyśmy się tak częściej ruszyli za „duch Twój” i „wadowickie kremówki”. Teraz jest miejsce i czas by przypomnieć te nie miłe uszom polactwa kazania z lat `90, przypomnieć jak nawet dobrotliwy JanPaweł II dostawał piany widząc co mu kochani rodacy czynią z tą krainą.Teraz bo za chwilkę zostanie jeno złoty cielec… a prace moim skromnym zdaniem idą pełną parą.
alergia? ;)
…lub fobia :)