Chociaż daleko naszym świętom było od tradycji obżarstwa i hipokryzji to przynajmniej kilka spraw zastanowiło mnie bardziej niż nieco.

Mniej niż powszechna lecz wyraźnie obecna konsumpcja mięsa w piątek, wskazująca na więcej niż deklarowane 4% osób badanych i deklarujących takie a nie inne wyznanie (w domyśle: wraz z obowiązującymi doktrynami, chyba).

W kontekście powyższego, osobliwie pojmowana idea postu, która może i zakazuje konsumpcji mięsa ale i owszem nie zakazuje konsumpcji alkoholu wysokoprocentowego. Może to jakaś wyewoluowana forma interpretacji „o wodzie i chlebie”.

Nuda powszechna dnia, tak zwanego, drugiego, objawiająca się np. spacerem do parku (logiczne w sumie po obżarstwie) i konsumpcją kiełbasek z grilla wraz z obowiązkowym browarkiem; co i może w kontekście największego parku miejskiego jakoś uzasadnialne jest – za to nijak się ma do odpoczynku po trudach śniadanka, zwłaszcza w kontekście przedobiadowo-bigosowym.

Nie podnoszę kolejny raz sprawy hipokryzji w naszym społeczeństwie bo na ten temat wylano litry atramentu i tony megabajtów ale po prostu cieszy mnie fakt, że w statystycznie wyznaniowej zbiorowości coraz więcej jest przejawów dążenia do szeroko pojętej normalności, nawet jeżeli ma być ona nazwana konsumpcją i czystym relaksem. Bo do spraw głębszych kto ma dotrzeć ten dotrze. Nawet bez pomocy tub różnej maści.