W wymiarze …
– siedzisz w wymiarze dziwnych znaków…
Tak. To robię. To wymiar dziwnych znaków. Nie tylko tych zerojedynkowych, zcyfrowanych i do odcyfrowania trudnych. Owe znaki zaczynają istnieć w każdej możliwej płaszczyźnie. Czy dawane przez ludzi, sytuacje czy konsekwencje i ciągi przyczynowo-skutkowe czy przez konsekwencje. Dziwne. Są dziwne.
,,,w wymiarze; dzięki; bardzo bardzo;
(co ja tu robię jeszcze o tej godzinie?)
Trackbacki/pingbacki
Komentarze
Skomentuj
Musisz być zalogowany żeby móc skomentować ten wpis.
Jesteśmy kwita.
oj tam od razu taka stanowczość… :)
Hm, czasem dobrze kiedy ktoś jest stanowczy… czy nie? ;)
czasami – a myślę, że czasami warto odpocząć od stanowczości :)
Czasami chcesz podać komuś dłoń i powiedzieć „prowadź”. Tak. Czasami chowasz dłonie głęboko w kieszeni. Czasami je wyrywasz. Tak to już jest. Stety (chyba).
A jeżeli ktoś nie wie jak jest?
Wtedy trzeba podać dłoń. I dać się poprowadzić. Come what may.
no to _jest wyjście :)