Taka cisza jest. Godzinę przed.

Przeczuwam burzę, pozytywną burzę w powietrzu. Nie tylko tę która leniwie rozpocznie się za godzinę. Zgodnie z prawami nauk bliżej niesprecyzowanych, to co się ostatnio ujemnie odciskało, musi kiedyś oddać in plus.

Szmer klawiatury. Inne podwórka, inne ulice, inni ludzie.

Najwyższa chyba pora wymienić te klaustrofobiczne odbicie St. Michel na coś bardziej energetyzującego.

Czy jestem młody? To jest tak, że czasami każdy dzień jest piekłem a czasami każdy tym najlepszym z reszty życia twojego. Wiek? Zawsze jest najlepszy.

Autostradą do piekła, schodami do nieba.

Stąpam. Tak to jest najwłaściwsze określenie.

Taka cisza prawie. Powietrze lekko zmącone cichymi dźwiękami Travelling Without Moving (Jamiroquai).