Zielonokocią …

Może to efekt zapadającej szarości: spojrzenie w swoją przeszłość, przeczytałem zdania napisane, wydawałoby się, dawno temu. Upływ czasu uświadomił mi, że tak naprawdę niczego nie żałuję. Bolało, rzeczywiście. Czasami nawet często. Nie zmienia to jednak faktu, że w pewien specyficznie pozytywny sposób tworzy to osobowość. Taką zielonokocią jakgdyby.

Karczma w znanej wsi po słowackiej stronie Tatr. Śnieg w butach kiedy drepcesz do Chaty Terryho. Północ na pewnym moście w Pradze o którym powiadają, że przynosi pecha wybrańcom losu. Mgła okrywająca bukowe lasy u podnóży Gór Olbrzymich. Spojrzenie które oddaje prawdę, iż to oczy są zwierciadłem duszy. Największe z niemożliwych zapomnienia i spełnienia. Blady świt nad miastem kiedy słyszysz nadal muzykę mimo, że ulica jest pusta. Odczucia i złudzenia, losy spraw, sprawy ludzi i urzędów…

Wszystko to zamknięte w przestrzeni moich szeroko rozpostartych ramion.

Trackbacki/pingbacki

Komentarze

Skomentuj

Musisz być zalogowany żeby móc skomentować ten wpis.