Umiejscowienie: virtual insanity:

– masz pamięć do cyferek?

– średnio.

– czy jak jest błąd na onecie to jest b(-101)?

– tak, a co to za błąd?

– nie wiem, jakiś wewnętrzny…

Lekarstwo na duszący bluszcz który jednocześnie truje bez nacisku nawet a jeszcze gorzej gdy się zaciska na szyi – tak coraz bardziej realnie chwyta za gardło, sugestywne, prawda? Tak samo jak zdrapywanie kolejnych masek ze swojej twarzy, kolejnych i kolejnych. Bez końca, bez dotarcia do prawdziwego ja, które można będzie odkryć, pokazać i dzięki niemu w końcu normalnie żyć. To jest obietnica raju – nie gdzieś tam po śmierci, ale tu ma być wybawienie, jeszcze za życia, zaznanie spokoju, odkrycie siebie i wola, przede wszystkim niczym nieskrępowana – ani własną ułomnością, ani ułomnością nikogo innego.
Ponieważ taki sens istnienia dyktuje brak woli poza naszym wyobrażeniem – w momencie imaginacji tego bowiem następuje śmierć intelektu i duszy. W miarę ukształtowana istota cofa się w sferze woli do poziomu rośliny. Dalej niby posiada intelekt – tak trzeba to nazwać, bo bardziej go posiada niż używa, dalej posiada funkcje życiowe, lecz w obszarze samowolnego działania jedyne co przejawia to daleko posunięty marazm – z jedynymi wyjątkami, by się terminologii roślinnej trzymać, kiedy wystawia twarz na przysłowiowe słońce, wykonuje jedną czynność, którą lubi i w którą nie musi wkładać zbyt wiele wysiłku.
Panaceum na błąd? Ekspresja do wewnątrz – bo dopiero myśl i działanie do wewnątrz, odbite od własnej duszy, mają swój ciężar i cel i skutek.

Nieprawda?