Okazuje się, że puenta nie występuje pod koniec każdego odcinka życiowej fabuły. Nauka którą wysnułem okrągły rok temu w pewnej mierze okazała się być przygotowaniem do swoistej wolty godnej mistrzów suspensu.

Ciekawym doświadczeniem jest spróbować spojrzeć z innego punktu widzenia, poprzez perspektywę odmiennego rytmu życia. Niezwykłość tegoż, okazuje się być jeszcze bardziej nurtująca kiedy z tamtej strony się wraca, kiedy okazuje się, że postawę szlachetnie obiektywną, można sobie włożyć głęboko gdzieś.

Rozważam to i rezultat jaki wysupłuję mogę zawrzeć w metaforze: droga – czyli coś: tam, oraz: z powrotem.

Nie chcę przeforsowywać truizmu, że nie da rady obiektywnie patrzeć na świat – wbrew pozorom które spisałem rok temu, dotarłem do punktu gdzie mogę jasno stwierdzić, że należy wartościować punkt widzenia. To chyba nie jest poczucie, że pewne rzeczy mam we krwi: mogłem spojrzeć na świat i życie z perspektywy Śląska. Zrobiłem to. Z ciekawości i dla chęci rozwoju.

Wzięliśmy z Promyczkiem ślub. Atmosfera i szczególność pewnych zdarzeń na które tu, w osobistym rocznym bilansie nie znajdę miejsca, pokazały nam jakie są różnice w tym co z reguły oklejamy etykietkami: styl i sposób na życie. Pod warunkiem, że w ogóle są.

Odrobinę dystansu wymieniłem na pewność i utylitarny konserwatyzm w charakterze oręża w życiu, dzięki czemu chcę zrealizować plany w taki a nie inny sposób: trudności są po to, żeby docenić wartość odpoczynku i dni powszednich.

Patrzeć na życie przez swoją własną perspektywę bo część historii tego roku pokazało, że po prostu już wystarczy. Natomiast druga część jest żywym dowodem na istnienie takich wartości uniwersalnych jak przyjaźń, szczerość, lojalność.

Na ekranach niebiesko-czerwona flaga.

2k7.