To jest właściwie tak, że …
To jest właściwie tak, że nie miałem wyjścia. Przymus państwowy pod koniec ubiegłego roku wyciągnął rękę po haracz, konkretniej po tzw. składkę na tzw. ubezpieczenie społeczne. Musiałem wtedy zamknąć swoją firmę i wejść w tzw. ugodę (duża ilość tzw. to taki sarkazm… wiadomo chyba dlaczego…).
Suma wszystkiego co przyszło mi zapłacić i płacić nadal niejako wymusiła na mnie poszukiwanie zajęcia opłacanego w walucie o korzystnym kursie. Znalazłem … i tak oto jestem w Hamburgu. Można powiedzieć, że wszedłem do Europy, heh. Korzystne to jest – właściwie nie mam na co narzekać: jeżdżę co dwa tygodnie do domu (na szczęście nie jest to daleko) … tylko czasami nachodzi mnie jakiś nieokreślony smuteczek. Będzie zapewne lepiej jak sprawy się ustabilizują – na razie to wszystko jest cholernie świeże…
Trackbacki/pingbacki
Komentarze
Skomentuj
Musisz być zalogowany żeby móc skomentować ten wpis.
Jakiś groteskowy ten nasz świat tutaj. Dlatego musimy szukać „lepszego” życia trochę dalej (niestety),…no i żeby tego smutku było coraz mniej…
Witaj.Kiedyś zagnało mnie daleko, daleko … do Texasu. Powrót zawsze był w planach, ale nastąpił szybciej niż się wszyscy spodziewali. Chyba po prostu uciekłam z tego raju na ziemi. Wracając do Polski samolotem Lufthansy miałam przesiadkę we Frankfurcie. Wiesz… kiedy schodziliśmy do lądowania, widać było miasto, drobne domki na obrzeżach. I wtedy poczułam się jak w domu. Ameryka ma zupełnie inny styl bycia, życia, sposób mieszkania, tworzenia… Europa ma jakiegoś wspólnego ducha. Chociaż nie chciałabym wyjeżdżać poza Polskę. Może gorzej się mieszka w Gdańsku niż w Hamburgu, ale czuję, że tu jest moje miejsce. Tu mam pracę, mieszkanie, swój kawałek ziemi. A gdyby mi przyszło szukać pracy poza krajem, to tylko w Europie. Więc nie smuć się za bardzo… przecież kiedyś będzie lepiej, prawda?Namotałam trochę… mam nadzieję, że wiesz o co mi chodziło.Pozdrawiam.http://na-granicy.blog.onet.pl
:) nie smucę się (już).