Świat zamyka oczy i nie patrzy. Ona czuje w sobie duszę splotu. Spokojnie smakuje gęsty owoc. Obejmuje las obejmuje ją. Plątanina wiosennych i jesiennych. To co się nigdy w świecie nie zdarza.
A oddechy muskają pnie i korony drzew. Gdzieniegdzie siada motyl. Czasami to ptak. Energia której nie umie jeszcze oddać. Dlatego traci siebie a magowie uwijają się w obrządku tak by ceremonii nie cofnąć. Powoli kończy się świadomość a zaczyna imperium. Ogień który każe przestać, zmienia kolor i kształt – wbija się w umysł i tworzy obraz wzgórza nad morzem. Ona zbiega na plażę.
Czuje powiew od gorącego piasku w kolorze niebieskim. Gdzieś z gór fen niesie pył. Wznosi ręce do góry, bo nie chce się wydostać z tego więzienia. Gorące żółte świetliste morze. Opiera się w swojej wizji z grymasem na twarzy.
Opiera się realności tego jeszcze wiele razy. Fala uderza z impetem, skacze do morza i płynie.
Tylko czasami gdy świat otwiera oczy to ona ma krew pod paznokciami.