Róźne miejsca, osoby, sytuacje.

Antyczne infolio z kamiennymi kartkami, miasto-księga trzech narodów na którego stronach pozostało jeszcze wiele do wyśnienia i zrozumienia.

Zachód słońca nad hamburskim freihafen. Ulice pełne kultury islamu.

Zmarszczone brwi nad próbami lektury setek bezwartościowych zapisów pokolenia konsumpcjonizmu.

Co jest, co będzie a co mogłoby.

Zapomniane nuty two steps behind. Czy rzeczywiście pisać o emocjach?

Moje namonologu rozciągnięte pomiędzy trzema miastami: tym skąd jestem, tym gdzie zostałem i tym w którym jestem. Szczyt we mgle smagany burzą. Bezkresne przestrzenie górskiej swobody.

Trzy tysiące sześćdziesiąt dwie sekundy.

Przestrzeń zamknięta, której granicami jest mur percepcji w którym na chwilę pojawia się szeroko otwarte okno.

Zamykam oczy i budzę się na placu Małostrańskim gdzie w witrynach odbija się wertykalnie przesłanie pravda vitezi a echo niesie poetę: „wierzę, iż sprawy ludu Twojego do rąk właściwych powrócą”.

Na zewnątrz jest rzeczywistość.