Rano przechodząc przez stację Diebsteich jest znacznie spokojniej i bardzo szaro. Gromadki narkomanów wraz z ich kolorami nocy skutecznie są przepędzane do świtu przez policję. Swoją drogą ciekawe dlaczego upatrzyli sobie oni akurat linię S21?

Szaruga dnia poniedziałkowego o 6:30 pozwala skojarzyć, że nie jest ważne jaki to zakątek Europy (a może i świata – chyba, że w Japonii jest inaczej) i jaki środek komunikacji by móc stwierdzić, że właśnie rozpoczyna się tydzień roboczy na podobnym do wielu przedmieściu industrialnym.

Cały obklejony jestem żółtymi karteczkami. W trzech językach, na szczęście na jeden temat (bazy danych, potwora, który prawie wszystko ma zrobić za użytkownika).

Dzień wypełniony po brzegi. Właśnie łapię się na tym, że jest 17:30 a i booking w hotelu nie przedłużony. Właśnie. Trafiłem całkiem niezłą lokalizację dwie stacje od biura. Firma jeszcze musi przełknąć warunki. Powierzchnia mieszkalna całkiem spora, użytkowa pozostała, niemalże mikroskopijna, bardzo miło się to prezentuje. Dwa pokoje których uroku nie mogłem do końca docenić poprzez wszędobylskie kartony właściciela który wyprowadza się do Paryża. Kolega po fachu tyle, że bodaj pochodzi z Kongo.

Przydałoby się jeszcze dopiąć elementy analityki w potworze. Nie będę szukał nowych, ciekawych blogów. Pojadę i wrócę do biura. Przez Diebsteich oczywiście.