Dziewczyna siedzi na krześle, takim drewnianym, zwykłym, domowym krześle na peronie stacji s-bahn Sternchanze.

Paczka znajomych przez niemożliwie długi czas katuje zośkę na niewyobrażalnie akrobatyczny sposób.

Żebrak (nie aż taki znowu mocno) swobodnie improwizuje odędoradości poprzez flet, zatrącając lekko be-bopem.

Kelner mówi ‘buena serra’.

Pewne rzeczy we wrzechświecie są niezmienne.