Czerwona wstążeczka, trochę pognieciona bo kiedyś była kokardką.

Wyschnięty prawie na wiór kasztan z parku pełnego wieloletnich kroków.

Okazuje się, że rzeczy mają czasami większą duszę niż sprawy, są trwalsze. Ich egzystencja bardziej wyraźna niż wojny, dramaty i miłości. To co w nich osiada, zmienia barwę i swoją wagę – ale nie blaknie. Wspomnienia natomiast giną w impulsach codzienności – ale nie można przecież żyć wiecznie poprzednią kartką naszej historii.

Z materii bierze się duch i odwrotnie ją napędza – z kształtu energia – stąd ów przeciwstawny wertykalizm i równowaga.

A miało być o pierdołach.