Cóż…

Przede wszystkim to wspaniałe dwa dni wypełnione poznawaniem siebie nawzajem.

Na początku lekka obawa jak teraz to będzie już na spokojnie, nie na party. Lekki stres może. Lub nielekki. Niedziałająca karta-klucz do pokoju w hotelu o piątej nad ranem.

Rynek, spacery, rynek, gołębie, brak snu, budzik na 16.30, sen w środku dnia. Mocne światło do zdjęć, miękkie światło, brak światła.

Zaspani kelnerzy w „Żaku”.

Internet Cafe 24h.

Kawa w plastikowych kubkach, obrazy z życia ulicy wraz z dźwiękami ujmującymi, znanymi (tak! saksofon).

O pożegnaniu nawet nie będę wspominać (…).

Zbyt dużo tego wszystkiego, zbyt szybko, zbyt zróżnicowane, zbyt nowe żeby tak od razu móc to zamknąć w przestrzeni słów lub obrazu. Hm. Właściwie w przestrzeni obrazu to nawet się przez chwilę udało…

Cóż… wszystko jest możliwe jeśli się tylko bardzo mocno uprzeć.

Czyżby tak wyglądała pełnia szczęścia? (taktaktak)