Przez krople deszczu przebija się blady błękit nieba nad ceglanymi szeregami brzydkiej o tej porze architektury Hamburga. Matka natura wraz z córką Pogodą nie mogą się zdecydować czy zaszczycić szarych śmiertelników łaską słonecznych promieni.

Całe szczęście, że przynajmniej jeden promyczek przez krótką chwilę wystarcza by ogrzać duszę. A drugi, ten w sercu wystarcza by ciepło to zaczęło się rozchodzić po ciele.

Zaczyna do mnie docierać sens istnienia tego roku.