Teraz mogę to poukładać przez chwilę.

W zeszłą środę nieco zdziwiony przeszedłem z jednego na inne stanowisko na hamburskim ZOBie. „Ten autobus nie będzie jechał bo go nie ma, będzie jechał o 19.30 inny autobus z innej firmy”. Też nie jechał bo nie miał drugiego kierowcy, którym okazał się być pół godziny później pracownik pierwszego przewoźnika.

Okazuje się, że coś musi być w tej teorii ewolucji i przystosowań – jako zwierzę autobusowe zaczynam coraz łatwiej zasypiać „na żądanie”. Dzięki temu trasę przez Berlin, Legnicę, Wrocław, Opole do Katowic (oraz przez wszystkie te przystanki które przespałem) odbyłem zadziwiająco bezboleśnie i we względnie krótkim czasie subiektywnym.

Śląsk: Gliwice, telefon do Młodej, Bytom, telefon do Belumbowej, Chorzów, dojazd 8.52.

MDKA, Główny, kantor, plac Dworcowy, bilet pięciodniowy, Stawowa, autobusy przyspieszone, ludzie ustawiający się w rządku przy krawężniku na przystanku, smsy do Szwagierki, sympatyczna pani konduktorka i właścicielka najlepszego głosu pośród bloggerów czekająca na przystanku TG Bytomska.

Czy ja mogę już skasować tę pracę Młodego od siebie z serwera? Uśmiech.

Nakarmiony szwagierkową jajecznicą, napojony kawą, trochę na adrenalinie, trochę otumaniony jeszcze szybciej wg czasu wewnętrznego odwróciłem drogę z tego ranka. Tu dygresja po przesiadce, że zaklejanie _kompletnie szyb reklamą w autobusie nie jest dobrym pomysłem na trafienie samodzielnie ___tam (skandaliczna sprawa bo musiałem pytać o drogę, co za wstyd – duży uśmiech).

Nie jestem pewien czy byłem pewny kierunków świata na osiedlu w pobliżu owej wieży. Ciekawość świata vs. czekanie na Kochanie (z pracy) na szczęście się rozegrało w znośnie krótkim czasie i zaowocowało spokojem i pozbyciem się resztek stresu związanego z debiutem pod postacią przedstawienia się rodzicom (a będzie kwiaciarnia po drodze?) własnej dziewczyny (może to i w dużej mierze zasługa HG z którym ostatnio w presji dedlajnów się mierzyłem).

Wszelkie znaki na niebie i ziemi (oraz przecieki od Informatorki) wskazują na to, że wszystko potoczyło się gładko. Wyglądało to wszystko normalnie, spokojnie, może z pewnym stresem u jednej ze stron, dobrym obiadem, deserem, szczekaniem psa, pytaniami o drogę, polskimi dywagacjami ekonomicznymi z uwzględnieniem oceny sytuacji na rynku pracy w Irlandii oraz regionalną wymianą spostrzeżeń.

Młoda i Młodsza, podobne ale inne.

Sufit nisko w Koniku.

Wieczór.

Kocham.

Piątkowy poranny śnieg i słońce. Lenistwo i powolność poczynań naszych (tak naprawdę to Belumbowa poczynała a ja dbałem o to żeby nie zawyżać średniej godzin spędzonych pracowicie) posprzyjała godzinnej sesji w Tarnowskich Górach (w chwili kiedy piszę te słowa to aparat jest podłączony a akumulatorki są dopiero świeżo włożone do ładowarki – jakaś zakładka tu by się przydała żeby wrócić do tego miejsca po zapaleniu się zielonej lampki).

Śliczność rozleniwiona tak, że spóźnieni (no troszeczkę nieświadomie). Że Słonko podchorowane i z małym spadzikiem pod domem. Że kuracja (trochę chyba rewolucyjna acz skuteczna) kawą i tyskim.

A z hausowych imprezek (choć to może troszkę niegrzeczne bo to urodziny Belumbowej) ulatniamy się nie do końca aż tak angielsko. Nie aż tak angielsko osobiście się ewakuuję (Co to za laski?! ‘cześć’ mówią, co to ma znaczyć?! – za to też Słonko kocham). Nie angielsko postępują z moją kreacją wyjściową (czy to jakieś fatum?) panowie w czarnych garniturach (kaptur to do szatni) udający lokalową ochronę.

Tak serio to mój wieczór pod wrażeniem i Słonka i Szwagierki. Czasami warto po prostu odpuścić szturm łazienki oraz okolicy – chociaż tak naprawdę wcale aż tak strasznie długo to nie trwało.

Może to nie była najbardziej fachowa hausowa imprezka w naszym życiu ale przynajmniej wszedłem na kocert jeden-osiem-el na którym udało nam się nie być (tu specjalny przebiegły uśmiech).

Nibyrankiem natarczywe dzwonki do drzwi plus szczekanie wdarły się w lekko bolesną przestrzeń dejaftera – Młoda stanowczo zasugerowała żebym znalazł jakiś strzęp odzieży zanim otworzę imprezowiczom. Wszystkie rzeczy które zawsze mamy szybko zrobić jednak nie są takie proste w praktyce – w gorączce poszukiwań wydawało się nam, że inteligencja psa Szwagierki jest niezmierna i on to dokonał niewiarygodnie odkluczenia by wpuścić swoich Państwo – jednakowoż to imprezowicz zaspany odkluczył koledze swojemu w celu udania się z nim prędzej czy później do pracy.

Czasami proste rzeczy są nie takie najpierwsze wcale – Młoda skonstatowała (-5 dla mnie za refleks chyba się należy, milipaństwo), że tak naprawdę idziemy pierwszy raz w życiu razem zrobić zakupy na pierwszy w życiu  małżeński obiad (słowo wyjaśnienia co do małżeński – żona robi, ja piję piwo – tak wiem, jestem potworem oraz słowo na sk).

Karminadle… oj stajla… przepraszam, znaczy się pyszne. No i mizeria i pogniecione ziemniaki, przepraszam kartofle (i tutaj miejsce na specjalny, rozkochany, znaczy, najedzony uśmiech).

Wszystko wszystko (pan Pies też tak twierdzi):

w charakterze sjesty domowa patologiczna…

Konik i sufit odrobinę wyżej i brak miejsc i są miejsca i jest i Pati i Asia i chyba znowu będę stawał przed (tym razem o innym charakterze) komisją egzaminacyjną by ewentualnie dostać drugi papiór zaświadczający, że dziewczyna i chłopak są dziewczyną i chłopakiem posiadającymi wszystkie niezbędne papióry od stron obu oraz, że generalnie wszyscy się cieszą.

Było dobrze. Bardzo dobrze.

Mam niejasne wrażenie, że sporo w onym zdobyciu pomogła mi grupa instrumentalno-wokalna Black Eyed Peas („Where’s the Love„) oraz kult kocich ruchów ostatnio odpowiednio lansowanych (to tak na wszelki wypadek o tym lansie ponieważ ilość napojów chłodzących zaskutkowała pokonikowo dyplomowaną awanturą – także ten etap biurokratycznych formalności też mamy już za sobą).

No i tym rankiem to już trochę niełatwo jest (ale weź mi Kochanie takie przynieś, ale zimne, z lodówki).

Belumb na dj-ce, puszki, karminadle na śniadanie, leci Kult i Kazik, udajemy że żadne smutków nie posiada.

Kończy się to jednak pomału te kilka dni, raczej mniej niż parę.

Jeszcze tylko mały zamot na MDKA.

Tak.Pusto. Parking jakiś.

Przewoźnik nie przewoźnik, panowie kierowcy skądinąd na obiad podjechali a nie ludzi zabierać a czy to ta a nie czy to ta firma a bierzemy pana a nie.

Jeszcze tylko przytulenie.

i smuteczek. Z tęsknoty.

Telefon. Drugi. Tutam.

Zachodzące słońce oświetlało nie zawsze nowe mury śląskich kamienic. Dlaczego dopiero w tym momencie, kiedy z okien autobusu obserwowałem grę światła, mrozu, mgły i smogu, uświadomiłem sobie, że coś, tutaj, w tym wszystkim jest. Duch zupełnie inny ale istnieje na pewno (a Gryf przekrzywia głowę jak to ma w zwyczaju jakgdyby się lekko temu dziwił).

Coraz niżej i niżej, brudnoczerwonawo.

Za Zabrzem zaszło.

14h, autobus i Hamburg jakbym go wiek nie widział.

***

Tak trochę patrzę na tę notkę i widzę niezły przypadek baroku maniakalnego, heh.

Dziękuję Szwagierce, Rodzicom Młodej i Belumbowi.

I Panu Psu za imprezę. Serio jesteś naprawdę inteligentnie ześwirowanym Psem.