Horyzont zdarzeń
„Uwielbiam” taki chaosik w biurze od rana. Włącznie z … emocjonującymi się niektórymi osobami.
Coraz bardziej zaczynam się dziwić swojemu życiu tutaj. Pewna forma wygnania? Ciepła kolacja, sen i praca oraz onlajn. Nie, nie skarże się. To chyba kwestia po prostu przyczyn, skutków i planów. Tak. Planów. Zaczynam _widzieć _ten Szczecin na horyzoncie.
A za oknem jakoś tak autoirocznie pada gruby, bardzowczesnowiosenny śnieg.
Trackbacki/pingbacki
Komentarze
Skomentuj
Musisz być zalogowany żeby móc skomentować ten wpis.
Cześć fajny blog wpadnij do mnie i skomentuj mego bloga http://www.rex83.blog.onet.pl niezapomnij skomentować
A ja odchodzę i wracam i się skoncentrować na niczym nie mogę. Bo jak na złość zaczynam coraz dotkliwiej _widzieć_ te „niektóre emocjonujące się osoby” ;D
mogło by nie byc tego sniegu ;]
daj spokój Szwagierka :) nic szczególnie interesującego, na szczęście dzisiaj dzięki temu bajzlowi jestem w stanie się prawie skupić na minimum 5 rzeczach ;)
pada i topnieje, pada i topnieje, obstawiam, że topnienie wygra ;)