Kolejny długi weekend i kolejny wypełniony podróżą (przytomnie tym razem nabyłem wydłużony bilet weekendowo-turystyczny). Zasadniczo przystosowany do podróży pkp w trudnych nawet warunkach mało co nie przespałem Katowic (taa,,, poznałem po współpasażerach, że to być może jest właściwa stacja).

Dziwną właściwością dla mnie jest, że śląskie odległości (mierzone w subiektywnych jednostkach czasu) cały czas się skracają. Dystans na Muchowiec który przerażał pięćdziesięcioma pięcioma minutami perygrynacji, skurczył się do jakiś dwunastu i pół minuty względnej.

Przestrzeń lotniska, spokój zieleni i poranka. Długi spacer (który okazał się być zbyt długi ze względu na obcierające buciki Młodej oraz odgórne nasłonecznienie), sprawy duże i małe. I spokój… przede wszystkim spokój i radość.

Rynek w Katowicach i prześwit na kadry – te w wyobraźni i te w wizjerze. No i róża (trochę niewiarygodne ale pierwsza od samego początku – trochę chyba powinienem się wstydzić).

Planowany nieplan na wieczór z Pat i Asencją (plus-jeden-jeden) w parkowej (gdzie jednak nie wszystkie alejki są wyasfaltowane), hm, parkowym pubie (?) z tym bardziej nieplanowaną ewakuacją.

Właściwie nie wiem jak to opisywać. Po prostu nie wiem. Czasami określenia się kończą a suma wszystkich niewypowiedzianych wrażeń i chwil jest znacznie większa od sumy poznanych słów.

Po prostu w dziwny sposób, jakoś tego wszystkiego jest dużo…