Trzydzieści
Wysiadam na placu przy wieżowcu, dzisiaj dnia pierwszego miesiąca następnego i dociera do mnie radość, że zostało trzydzieści dni. Trzydzieści dni na załatwienie sprawa większych (takich jak wynajęcie mieszkania) lub mniejszych (takich jak pewna kwitologia stosowana związana z przeprowadzką Młodej).
Trzydzieści dni: niby długo, biorąc pod uwagę tęsknotę za ukochaną osobą. A tak krótko, biorąc pod uwagę mnóstwo spraw różnych i obaw różnych.
Obojętnie jak ten czas subiektywnie traktować i tak to jest radość.
Trackbacki/pingbacki
Komentarze
Skomentuj
Musisz być zalogowany żeby móc skomentować ten wpis.
względność czasu :-)
przeglądam cały miesiąc i te 30 dni, to tak rozumiem przyjemne oczekiwanie ?!?!
tak, przyjemne, gdzieś tam głębiej czai się kilka drobnych straszków, obawa jako wynik odpowiedzialności oraz parę innych „drobiazgów”…
to ty i ta młoda to parka! Rozumiem. Pasujecie do siebie pod względem urody i stanu psychicznego. Będziecie zyli długo i szcześliwie zatruwając innym życie swoim wyglądem.
już się martwiłem, że gdzieś zniknąłeś, dzięki za ciepłe słowa,,,
czas to takie dziwne zjawisko, które szybko mija… z czasem. :-)
Proszę bardzo. Nie martw się o mnie. Ja sobie dam radę. Wiesz co, może nie będę pisał chamskich tekstów. Zawrzyjmy rozejm. Co Ty na to.
Proszę bardzo. Nie ma problemu.