Spędziłem kilka nocy (co widać po ostatnich notkach) nad dość rozległym projektem. Wprawiło mnie to w pewne nie do końca ujawnione przemyślenie.

Na przestrzeni kilku(nastu) ostatnich lat nastąpiła moim zdaniem drastyczna zmiana w podmiotowości programowania (tak to umownie nazwijmy). Czysty algorytm z pętlami i warunkami od punktu A do punktu B został zastąpiony przetwarzaniem rozproszonym. Zatem sposób myślenia o zagadnieniu czy też danym projekcie musiał się przesunąć ze ścisłego, analitycznego myślenia w kierunku lingwistyki. Ze względu na składnię czy też nieoznaczoną w stosunku do algorytmów, przestrzeń obiektów, zdarzeń, metod i właściwości, mam dzisiaj bardziej do czynienia z pisaniem wersów o charakterze białego wiersza niż z równymi akapitami literatury faktów.

Tutaj pojawiają się pytania na conajmniej kilka odcinków serialu o opisaniu świata dzisiejszego i zapewne przyszłego:
Na ile programiści dzisiaj stają się bardziej humanistami niż laborantami w białych fartuchach?
Na ile odwzorowania konstrukcji logicznych coraz bardziej będzie przypominać klasyczną retorykę, logikę czy inne kierunki humanistyczne?
Kiedy obowiązkowym i poważnie rozpatrywanym przedmiotem studiów programowania i projektowania będzie filozofia, socjologia i psychologia?
Jak bardzo specjaliści od reklamy wkroczą w sferę sztuczek psychologicznych w zakresie komunikacji wizualnej w oprogramowaniu (bo co do reklam oraz najpopularniejszych programów telewizyjnych to nie ma wątpliwości, że dawno wkroczyli)?
Co przyniesie spór pomiędzy zwolennikami open source czy Perl Artistic License a producentami i konsumentami ze świata tradycyjnych korporacji?

Sprawy technologii to jedna z najbardziej galopujących dziedzin. Dziedzin  naszego życia.
Ponieważ technologia coraz bardziej nas otacza i coraz bardziej nie możemy się bez niej obyć. Co przyniesie następny rok? Jaki będzie postęp technologiczny w następnym miesiącu? Jaka przyszłość czeka nas jutro?

A może przyszłość dzieje się już dzisiaj?