Z urlopem w piątek, zaległym jeszcze z zeszłego roku w dużej ilości, patrzę jak poprzez mgłę i smog, pierwsze promienie słońca w lekko cukierkowy sposób oświetlają wieże kościołów przy placu Zwycięstwa. (Znacie zapewne tę mgiełkę poranną w ruchu miejskim, kiedy w jaśniejszych fasadach i zdobieniach odbijają się promienie wschodzącego słońca.)

Św. Jakub wybija godzinę i wbrew temu co mówią nad szklanką piwa w przybytkach różnej maści, miastu temu nie wyrwano serca i nie wymazano pamięci.

Echo dzwonu odbija się na Zamku gdzie księżna Anna wypatruje swojego męża z dalekiej wyprawy do Jerozolimy. Głos wybijanej godziny dobiega do Rzeki na którą miasto dzisiejsze się obraziło lecz która płynie tak samo jak przed wiekami, gdzie rybitwy i woń nadrzeczna oznajmiają przybyszom z głębi lądu, że właśnie stąd wypływają statki na cały świat.

Löwe przechadza się po placu św. Jakuba i w krokach na kamiennym bruku wysłuchuje przyszłych nut swojej muzyki. Księżna Anhalt-Zerbst patrzy z okien pałacu na fontannę i rozmyśla o tym co przyniesie jej tron carski w Rosji.

Kupcy i rzemieślnicy w gwarze szynku w piwnicach Ratusza rozprawiają o brawurowych wyczynach imć Wyszaka, jego wyprawach i zdobyczach. Niewiele dalej uliczką pod górę bankier Loitz w swojej rezydencji rozmyśla o wypłacalności króla polskiego.

Dzisiaj wieczorem w półmroku Czarnego Kota Rudego pan Opatowicz oznajmi zgromadzonym gościom, że przyjemnie by było wesprzeć utrudzonych artystów kieliszkiem wina lub czegoś mocniejszego. Na ulicy księcia Bogusława, biesiadnicy przemierzający każde pięć metrów od lokalu do lokalu, narzekać będą na doskwierający mróz.

Promienie słońca zaczynają ogrzewać posąg Colleoniego, kondotiera z utrąconym mieczem.

To nowy dzień nad miastem, wyjątkowy jak każdy z miliona innych.