Obolałe gardło i lekkie niedospanie nie współgrają dobrze z ekspresowym tempem pracy (zwłaszcza w poniedziałek). Nie mogę jednak na nic narzekać ponieważ spędziłem wydłużony weekend intensywnie się relaksując. Milczeniem mogę tylko pominąć fakty, że trud niektórych zabiegów relaksacyjnych chyba zbyt mocno osłabił mój organizm w który wdała się chyba jakaś infekcja.

Również milczeniem potraktuję tzw. dzieło filmowe o podejrzanym (przyznam, że dopiero teraz dla mnie podejrzanym) tytule ‘Tylko mnie kochaj’, którego najjaśniejszym punktem jest dowód, że dziecięcy urok wygrywa ze sztabem aktorów zawodowych, scenarzystów, kameramanów etc. Szczytem rozkoszy są nachalne ujęcia na warszawski skyline z jakimśże parkiem na pierwszym planie które to zapewne mają budzić skojarzenia z pewnym rozległym zieleńcem na Manhattanie.

Czuję, że za diabła już dzisiaj się nie zabiorę za pewną obrzydliwą rekurencję – choć z pewnym poczuciem winy powininem dzisiaj bystro klepać w klawiaturę o przynajmniej trzydzieści minut więcej niż ustawowe godziny pracy – co chyba uczynię spryciarsko, tak żeby z biura pójść od razu na przystanek autobusowy poczekać na Młodą.
Należy zatem wyrzeźbić jakiś śliczny poniedziałkowy raport dzienny z pracy i zastanowić się jak zapewnić sobie przypływ geniuszu (najlepiej przez sen).

Muszę zatem przyznać, że wolne plus nieróbstwo plus impreza domowa, parapetowa plus (a niech tam) kino i nie tylko spowodowały, że per saldo to humor poniedziałkowy mam całkiem dobry a w dodatku w domu zjem z Promyczkiem resztę chili con carne (które to chyba już przegryzło się wybornie).
Taka terapia autosugestią na początek tygodnia.