Wychodzi na to, że nawet już godziny umieszczania wpisów na blogu mam stałe. Nie to, żebym stetryczał czy narzekał, bo wbrew pozorom wyregulowany tryb życia nawet dla takiej osoby jak ja ma często dużo zalet, np. człowiek się mniej gubi. Fakt ten jednak przykuwa moją uwagę coraz bardziej i nie pomagają temu dźwięki wieśniackiego dicho ze samochodów podjeżdżających na czerwone światło przy Placu.

W głowie mam spotkanie w banku na środę, na środę też jedno spotkanie nie w banku ale też o kasie, na jutro może obejrzymy pierwsze mieszkanie, przerobić, jak się da, pewną pętlę na piramidalne zapytanie, zatroszczyć się o kasę przed sierpniem. Wszystko to i nie tylko, niekoniecznie w tej kolejności, niekoniecznie w tej ważności, wszystko to i jeszcze trochę.

Nie wiem czy tego jest dużo czy też nie. Nie skarżę się bo wierzę w to co robię – nawet, pozwolę sobię na małą autoironię, nawet kiedy pewnie czuję się zmęczony a oczy nie mogą już patrzeć na te świecące litery, wtedy po prostu zamykam je i myślę o górach w sierpniu.

Dlatego może nie potrafię zrozumieć zjawisk takich jak zniechęcenie, konsumpcjonizm który prowadzi do przesadnego konformizmu czy lansowanie ego na siłę. Czytam o pokoleniu 850 zł. I opadają mi ręce.

Co rok, na wiosnę, przeglądam swoje notatki z bloga z poprzednich lat, swoje spojrzenie – i coraz bardziej się utwierdzam w przekonaniu, że to akurat się nie zmieniło.