Sławkowski Szczyt, 20.08.2006

Wstajemy na tyle wcześnie na ile jest to możliwe na pierwszym mocno górskim urlopie – o ile mnie pamięć nie myli to odrobinę przed siódmą. Po krótkiej podróży elektriczką do Starego Smokovca, z zapasami niezbędnymi na cały dzień (dieta złożona z kawy, wody mineralnej nieznanej bliżej marki, materiałów na kanapki oraz sznikersów) omijamy dolną stację brudnawej kolejki na Hrebienok i staramy się na pierwszych metrach nie utonąć we własnym pocie.

Mniej niż godzina drogi i wygrzebujemy się na rozdroże z Magistralką. Tabliczka oznajmia, że do celu naszej dzisiejszej wędrówki pozostały cztery godziny plus kwadrans.

Przyjemnym trawersem z coraz szerszymi widokami wychodzimy na balkonik zwanym Slavkovską Vyhliadką. Pierwsze pół kilometra w pionie za nami. Pozostał cały jeden i seria nudnych jak flaki zakosów w kosodrzewinie.

Przez Łomnicę przetaczają się chmury. Jest bardzo cicho, może nawet zbyt cicho. Z zakrętów nad Velką Studeną Doliną wyłaniają się coraz szersze panoramy. Monotonię kosówki przerywa nam wyjście na nietrudny ale mocno napowietrzny fragment graniówki.

Trawers pod turnią zwaną Nosem bądź też Królewskim Nosem, wyprowadza nas na niewyraźną przełączkę na 2300. Przed nami sypkie, ostatnie 150 metrów pionu, spokojne, zdecydowanie wolniejsze podejście i po 13.00 wychodzimy na niezbyt zatłoczony szczyt (2454 mnpm) Sławkowskiego.

Warunki są wręcz idealne, panuje cisza jak przed odległą burzą. Niższa temperatura daje się bardziej we znaki akumulatorom od aparatu które musimy trochę rozgrzać niż nam. Brak awanturniczych rodzin oraz ogólny klimat panujący w miejscach takich jak szczyt Sławkowskiego dodaje całości uroku.

Panorama zamknięta Łomnicą na wschodzie i Gerlachem na zachodzie jest obiektywnie jedną z najwspanialszych w całych Tatrach. Widok na południe, obejmujący cały Spisz, Niżne Tatry, Góry Lewockie, Słowacki Raj i dalsze, trudniejsze do zidentyfikowania plany – z racji specyficznego położenia w bezpośrednim sąsiedztwie (tyle, że dwa kilometry niżej) kotliny Popradu – unikatowy w tej części Europy.

Rozkładamy zaimprowizowany, a jakże, obrusik na skale. Żona przyrządza kanapki ze słowackim przysmakiem: nacierką czosnkową. Spędzamy ponad godzinę na szczycie. Dobrze potraktowane akumulatorki pozwalają na serię około czterdziestu zdjęć.

2454 mnpm: jakkolwiek daleki jestem od mierzenia gór centymetrem to na pewno jest coś co każdy pamięta przez całe życie, nawet wtedy gdy wysokości wraz z kolejnymi szczytami w innych, wyższych górach, cały czas rosną. Jest to pierwszy duży szczyt mojej żony a zarazem debiut w turniach. Może właśnie dlatego przychodzi nam do głowy myśl o magicznej granicy 3000 mnpm – w Alpach…

Z takich miejsc nie chce się po prostu schodzić – a przed nami pięć godzin zejścia z perspektywą zabójczych zakosów w kosodrzewinie z wielkimi głazami. (Nie tylko) kolana będą długo wspominać to zejście.