Wolne kolory
Słońce miękko maluje barwy wczesnej jesieni, nachodzi mnie ochota wyjść zza tych monitorów, złapać trochę kolorów i mgiełek porannych. Koniecznie.
Dziwię się, że o takiej porze roku tyle osób jakoś rozłazi się w szwach. Dziwne. Jesień, jakby to brzydko powiedzieć, semantycznie jest porą niby nieciekawą ale (subiektywnie) potrafi dostarczać siły i uroku. Dziwne to jest.
A kompletnie nawiasem: w telewizorze, w jakimś programie gadanym Masłowska objawiła się jako osoba nie potrafiąca sklecić w miarę składnego zdania; nie przekonuje mnie, że takie to prawo artystów, bujać w obłokach – bądź co bądź to literatura, podobno…
Trackbacki/pingbacki
Komentarze
Skomentuj
Musisz być zalogowany żeby móc skomentować ten wpis.
baaardzo lubię jesień…tylko na początku zawsze trochę marznę…wstyd się przyznać…nie czytałam nic Masłowskiej…może kiedyś;) wtedy się wypowiem;)
Ciekawe, ciekawe, dokładnie to samo lub w każdym razie coś bardzo zbliżonego dzisiaj we mnie trafiło – nasiąknie kolorami, dziwne poczucie siły wewnętrznej, jesienny urok. Wspaniała to pora roku, magiczna, bez dwóch zdań.Pozdrawiam Cię:-)
ja mogę tylko powiedzieć, że próbowałem, tokszok w tv dopełnił mi tylko spójny obraz pretensjonalnej na siłę twórczyni :p
doczytałem, że nie dopisałem: łapać kolory to w kontekście focenia :p
Jesień jest cudna jak niepada, jest ciepło i krajobraz się zmienia w złocisto-czerwony potok, to tak jak w sercu, jak niepada, jak jest ciepło to jest wszystko ok… Gorzej jak jest na odwrót – wtedy wolę wiosnę…Pozdrawiam!
prócz kolorów oczywistych dla tej pory roku to przyznam, że mam także słabość do mgieł i deszczowej, londyńskiej pogody – ale to to tylko w mieście ;)