Kończenie pewnych projektów długoterminowych które z pozoru miały być lekkie, łatwe i przyjemne przypomina momentami próbę wczepienia się pazurami w taflę szkła. Najgorzej jest wtedy, gdy partner do rozmowy potrafi nas zaskakiwać niesamowitymi stwierdzeniami typu: to zmienimy i wszystko będzie ok a dla nas oznacza to kilka(naście) godzin dodatkowej pracy, co gorsza koncepcyjnej.

Dlaczego ‘co gorsza’? Czasami, gdy patrzę na niektóre wymysły projektowe to wolę się zaszyć w bluzę kaptura i nie podejmować jakiejkolwiek polemiki z ludźmi którzy mają sprecyzowaną wizję wyglądu i działania projektu, która jednak nijak się ma do rzeczywistości (mógłbym posunąć się do stwierdzenia, że starają się stworzyć w swojej wyobraźni pewną abstrakcyjną formę anty-rzeczywistości).

Realizatorowi takich ‘dziejowych’ zamierzeń pozostaje tylko i wyłącznie, bezdyskusyjne przemyślenie jak taki obcy wymiar stworzyć.