Wyparowało ze mnie ciśnienie związane ze sprawami rodzinnymi. Uczucie ulgi to może jest zbyt wiele powiedziane ale na pewno nie targa to mną tak jak na początku. Czasami mamy problem kiedy przed nami pojawia się kwestia wyboru drogi. Tutaj rzecz się dokonała sama i nie zamierzam wnikać w jej przyczyny i skutki. Zabezpieczyć na tyle na ile mogę ewentualną przyszłość – to mogę zrobić, nic więcej, bo to nie ma sensu.

Historie zaniedbań mają zawsze to do siebie, że w pewnym momencie trzeba sobie z pewnych rzeczy zdać sprawę i cytując jedną z najlepszych współczesnych nam komedii polskich: odpowiedzieć na zajebiście ważne pytanie (…) i zacząć to robić. Kiedy nie ma cienia takiej woli to dalsze dyskusje na temat nie mają sensu. Kompletnie.

Paradoksalnie, całe to zamieszanie uświadomiło mi jak wolnym jestem człowiekiem i jak wiele mogę zrobić: tkwienie w ciasnym horyzoncie myśli i poglądów okazuje się być zbrodnią. Wyrządzaną przede wszystkim samemu sobie.

Na marginesie wyszło na jaw, że zaściankowość nie jest wcale takim przeterminowanym pojęciem jakby liberalnie mogło się wydawać.