Jako wola i wyobrażenie
Badania eksperymentalne na własnym organiźmie dowiodły dzisiaj, że jedną z najtrudniejszych form ekspresji optymizmu i życiowego entuzjazmu jest poranne wstawanie z uśmiechem na gębie.
Postanowiłem spróbować od najtrudniejszego momentu czyli rozpoczęcia tygodnia roboczego. Zapał wielki, duch wprawdzie ochotny, bo udało mi się wydusić na żonine ‘wstawaj’ paszczowe przyrzeczenie, że i owszem wstanę; odmalować blady zarys banana na twarzy ale nic ponadto: odwłok wraz z kończynami nie miał najmniejszej ochoty poddać się umysłowi oświeconemu.
Przyznam szczerze, że ze szczyptą optymizmu zdecydowanie lepiej następuje rozruch tygodniowy i nie mam na myśli tylko pracy. Zastanawia mnie jednak jak przymusić własną antymaterię ciała porannego do współpracy z centrum sterowania świadomością?
Świadomość jako wola i wyobrażenie… coś koło tego, jakoś tak.
Trackbacki/pingbacki
Komentarze
Skomentuj
Musisz być zalogowany żeby móc skomentować ten wpis.
Codziennie mam ten problem…bez wyjątku. Czasem im więcej śpię tym trudniej mi wstać…Ale zwykle pomaga niezasłanianie okna wieczorem – ciężko spać, kiedy słońce w oczy świeci ;-)) No i przyjemniej tak niż z budzikiem telefonowym się budzić…:D
hehe, chyba nie mam większych problemów ze spaniem ze słońcem w oczy :) no może 'w tygodniu’ przeczuwam trochę, że już jest coś nie tak; niezasłanianie jest fajne – tylko w PL trzeba mieszkać dość wysoko, chyba :)
Chyba tak…;-) Ale ja tu mam sąsiadów z Czech/Słowacji naprzeciwko – nie krępują się chopaki z zaglądaniem :P Tyle, że w sypialni są żaluzje – wystarczy odpowiednio przykręcić i z zewnątrz nic nie widać, a słonko napinkala po oczkach aż miło, hi…ot, szczęściara ze mnie i tyle ;D
ot, wychodzi na to, że to taka słowiańska natura ciekawska :)
:))) trzeba wstawać od razu po pierwszym dźwięku budzika,żadnych drzemek, z rozpędu się wszystko wtedy dzieje i można nawet się pouśmiechać ;))
recepta genialna w swej prostocie – jednocześnie szalenie trudna w realizacji :) od dwóch dni jakoś daję radę wstawać i rozruch rzeczywiście lepszy jest – tylko nie wiem czy ze względu na wiosnę i słońce czy receptę :)
E tam od razu trudna, ja nigdy nie korzystałam z drzemek :)