W powrotnym busiku z Berlina, pomiędzy monotonią (wydaje mi się, że) A6 a chyba świeżym zainspirowaniem pochodnym od dobrej kawy, Warsteinera i raczej wschodnich części niemieckiej stolicy, złożył mi się w głowie pomysł atrakcji turystycznej pod postacią Muzem Zmierzłości Szczecina (w Szczecinie, lub coś w tym guście, może ulec zmianie).

Instalacje i eksponaty tam zgromadzone miałyby za zadanie ukazywać siłę i rozległości szczecińskiej zmierzłości – do kolekcji mianowicie na pewno należałoby pozyskać:

Zimny kebab – zaczynamy od spraw elementarno-egzystencjalnych a więc fast soul food uliczny: mięso ziębnie na wskutek niedogrzania mrożonego naleśnika do rollo. Trzymane pod kloszem w muzeum, zarówno w celu utrzymania równowagi termicznej jak i nawiązania do wzorów z Sevres.

Mechaniczne moherki kładące szpatułkę oddzielającą w Netto – instalacja industrialna obrazująca tak zwaną walkę o taśmę przy kasach. Obawiam się, że nieprzetłumaczalne w słowie pisanym.

Autobus podjeżdżający na przystanek co 20 minut (może być makietka) – zawsze jest tak, że wszystkie inne linie kursują częściej niż Twoja. Zapomnij o tym, że tam gdzie chcesz podjedziesz autobusem alternatywnym.

Parada jednostek na Dni Morza – jeżeli już jesteśmy przy makietkach. Podczas corocznego oczekiwania na zawsze spóźnione sztuczne ognie które miały być o północy ma miejsce żelazny punkt programu wywołujący u zgromadzonych zbiorowy jęk zawodu. Źródła miarodajne podają, że daje się to obejrzeć tylko raz w życiu. Dodatkowa zaleta eksponatu to fakt, że można to zorganizować przy niskich nakładach: miska, kilka łódeczek plus Wyspa Grodzka wykonana z zielonej gąbki (uderzające podobieństwo) i stateczki popierniczające dookoła.

Srające gołębie – w innych miastach element tzw. nieodłącznego klimatu rynków staromiejskich. Z racji braku rynku, sam gołąb jawi się raczej jako bezrobotny lub nawet niebieski ptak który niepotrzebnie zasyfia ciasne podwórka w Centrum. Można łączyć z próbami wybudowania Starego Miasta od połowy lat dziewięćdziesiątych XX wieku.

Jakakolwiek opasła księga, gdzie na końcu każdego akapitu wyryte jest złotymi głoskami „a poza tym uważam, że Galaxy należy zburzyć” – mantra powtarzana na wszystkich forach miejskich i niekoniecznie. Patrz: „a poza tym uważam, że Kartaginę należy zburzyć”.

Jako zalążek wspaniałej kolekcji nadaje się wyśmienicie. Przedłużał tego nie będę, ponieważ nadmiar w takim szczytnym celu jest dalece niewskazany i nawet daleko posunięta autoironia może nie sięgnąć celu – jak głosi szablon grafitti z Dworca Głównego: „Sztuka trafi do odbiorcy pod warunkiem, że jest on jej adresatem”. Nawiasem mówiąc, na długo przed Włoszczową, peron czwarty tego przybytku już był czymś w rodzaju symbolu potęgi lokalnej PKP.

Dobranoc Państwu.